مذهبی

فرزند على‏رضا بن عبدالحسین بن ابى‏طالب بن عبدالكریم بن یحیى بن محمد شفیع بن محمد رفیع بن فتح‏الله قزوینى حائرى اصفهانى.
اجدادش عموما اهل فضل و كمال بوده، به طورى كه مولى عبدالكریم مؤلف «نظم الغرر»؛ و محمد یحیى مؤلف «ترجمان اللغة» در شرح قاموس مطبوع مى‏باشد، در سال 1117 زنده بوده؛ و محمد شفیع نویسنده كتاب «متمم ابواب الجنان» متوفى در 1104؛ و محمد رفیع مؤلف كتاب «ابواب الجنان» مى‏باشد، و در سال 1089 وفات یافته است.
صاحب عهوان در 1291 در اصفهان متولد شده، و خدمت جمعى كثیر از فضلاى این شهر همچون: حاج میرزا بدیع درب امامى، و آخوند كاشى، و حاج آقا منیر بروجردى، و آخوند گزى، و آقا نجفى، و آقا سید محمد باقر درچه‏اى؛ و در همدان از سید عبدالمجید گروسى؛ و در نجف به درس جمعى از بزرگان حاضر شده؛ سپس به همدان مهاجرت نموده، و تا آخر عمر در آنجا به ترویج دین و نشر احكام از راه تألیف و تصنیف و منبر و محراب پرداخته، سرانجام در اوایل شوال 1383 در همدان وفات یافت.
تألیفات او بالغ بر هفتاد مجلد كتاب و رساله است، از آن جمله است: 1 - ذریعة المعاد، در شرح نجاة العباد 2 - رساله در غنا 3 - رساله در درایه 4 - رساله‏ى خلافیه بین شیخیه و امامیه 5 - رساله‏ى هدایه، در رد معتقدات صوفیه 6 - سلاسل الحدید فى عنق الفرید، در رد عبدالوهاب فرید، در موضوع رجعت 7 - قرآن و حجاب، مطبوع 8 - دلایل امامت از اسلام و خلافت، مطبوع 9 - الشهب الثاقبة.